Azərbaycan minifutbol yığması yenə Avropanın zirvəsinə qalxdı. İkiqat Avropa çempionu olmaq təsadüf deyil — bu artıq sistemli nəticədir. Meydanda qazanılan bu uğur kağız üzərində yox, real meydanda yazılıb.
Amma görünən odur ki, problem meydanda deyil, masanın arxasındadır.
Ötən il dünya çempionluğu qazanan eyni komanda AFFA və qurumun prezidenti Rövşən Nəcəf tərəfindən təbrik edilmişdi. O vaxt minifutbol “tanınırdı”, “dəyərləndirilirdi”, “uğur sayılırdı”.
Bu il isə Avropa çempionluğu var… amma sanki minifutbol yoxdur.
Sanki bir il ərzində idman növü dəyişib, qaydalar dəyişib, hətta topun ölçüsü belə başqa olub.
Halbuki dəyişən yalnız bir şeydir: münasibət.
Ən maraqlı arqument isə hazırdır — minifutbol FIFA və UEFA tərəfindən tanınmır.
Çox gözəl.
Onda sual çox sadədir: ötən il dünya çempionu olan komanda hansı FIFA turnirində iştirak etmişdi ki, təbrik olunmuşdu?
O zaman bu arqument yox idi?
Yoxsa FIFA və UEFA “toggle düyməsi” kimi işləyir: lazım olanda açılır, lazım olmayanda bağlanır?
Burada artıq idman yox, seçmə yaddaş problemi başlayır.
Amma ziddiyyət bununla bitmir.
Eyni minifutbol növündə SOCAR-ın komandası Dünya Korporativ Oyunlarında qızıl medal qazandıqda məsələ tam fərqli olur: qəbul var, təbrik var, rəsmi görüntü var.
Yəni eyni idman növü bir halda “təbrikə layiq deyil”, digər halda “yüksək səviyyədə qəbul olunur”.
Burada məntiq dayanır, amma protokol işləyir.
Sual isə çox sadədir və cavabsızdır: Minifutbol dünya futbol ailəsinin üzvü kimi qəbul olunmursa, SOCAR komandası hansı kateqoriyada qızıl medal qazanır?
Qəbul olunursa, Avropa çempionu olan milli komanda niyə eyni diqqəti görmür?
Cavab yoxdur.
Və ən təhlükəli hiss də elə budur — cavabın olmaması yox, sualın artıq normal qarşılanması.
Çünki bəzən elə bir mənzərə yaranır ki, çempionluq faktı dəyişmir, amma onun “dəyəri” günə görə dəyişir.
Bir gün beynəlxalq uğur rəsmi şəkildə paylaşılır, sabah isə sanki heç baş verməyib.
Bir gün milli komanda “qürur mənbəyi”dir, növbəti gün isə “sükut mövzusu”.
Və bütün bu ziddiyyətlərin fonunda ən rahat izah yenə köhnə ironiyaya qayıdır: “Elə də olur, belə də olur…”
Amma problem ondadır ki, artıq heç kim “niyə belə olur?” sualına cavab verməyə tələsmir.
Və məhz bu tələsməmək, bəzən ən səsli cavab olur.
